หยุดยาวๆ คริสต์มาสกะปีใหม่ ไหนเลยคนชีพจรลงเท้าอย่างผมจะไม่หาเรื่องไปไหน แต่คราวนี้ต่างจากคราวก่อนๆมาก เพราะไม่มีเวลาวางแผนนัก แค่ปั่นงานให้เสร็จก่อนไป ก็มือแทบหงิกเป็นฝอยขัดหม้อแล้ว งานนี้ คิดไว ทำไว (ไม่ใช่ คิดใหม่ ทำใหม่ แล้วก็ฮุบเข้าตัว) วางแผนไปเท่าที่เวลาจะอำนวย แต่ถึงกระนั้น ก็ยังอดที่จะวางแผนล่วงหน้าไม่ได้ อย่างน้อยๆก็ต้องรู้ล่ะว่า จะไปไหนในวันไหน แล้วจะนอนไหนบ้าง จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปเดินหาที่พัก แล้วต้องตัดสินใจกันตรงนั้น

ตามสไตล์นักเดินทางแบกเป้ ก็ต้องหาวิธีเดินทางที่ถูกที่สุด และเหมาะสมที่สุด หลังจากจองเที่ยวบินจากฮานโนเฟอร์-ปิซา และกลับจากมิลาน-ฮานโนเฟอร์ได้ในราคา 50 ยูโร (ไม่น่าเชื่อว่ายังมีถูกๆเหลือ เพราะจองก่อนไม่ถึงเดือนก่อนวันเดินทาง) ความจริงปิซากับมิลาน ไม่ได้อยู่ในแผน เพราะเคยไปมาแล้ว แต่จำเป็นต้องเลือกเป็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของการเดินทางในอิตาลี ก็อย่างว่า มีตั๋วถูกแค่ที่นี่ จากนั้นการเดินทางในอิตาลีก็ใช้รถไฟ เพราะรถไฟอิตาลีถูกมากๆอยู่แล้วเมื่อเทียบกับเยอรมัน พร้อมทั้งมีโปรโมชั่นพิเศษสำหรับตั๋วพาส 3 วันในช่วงฤดูหนาว แบบนี้ลงตัว การเดินทางจากตอนเหนือของอิตาลีลงใต้ ทั้งไปและกลับ ขอฝากไว้กับการรถไฟอิตาลีละกัน

สัญญาณเริ่มต้นไม่ค่อยจะดีเลย
ก็เครื่องบินที่จองไว้น่ะสิ เลทไปตั้งช.ม.กว่า ทำให้เราไปถึงปิซ่าช้ากว่าที่กำหนด แผนในวันแรกเป็นการเดินทางล้วนๆ เรากะต่อรถไฟจากปิซ่าลงไป Sorrento เลย(แถวๆนาโปลี) เครื่องบินเลท ทำให้เราต้องพลาดรถไฟไป 2 รอบ เอาน่ะ คิดมาก เดี๋ยวเที่ยวไม่สนุก มองโลกในแง่ดีเข้าไว้

รถไฟพี่เลี่ยน
ระบบอิตาลีดูงงๆยังไงไม่รู้ ผมต่อคิวเข้าซื้อตั๋ว กะจะซื้ออิตาลีพาส ยืนต่ออยู่เกือบครึ่งช.ม.ได้มั้ง เพราะวันนั้นเครื่องขายตั๋วอัตโนมัติเสียหมดที่ปิซ่า พอถึงคิว พนักงานกลับบอกว่า ซื้อตรงนี้ไม่ได้ ต้องไปซื้อที่ตรงโน้น แล้วก็ทำมือชี้ๆไป อ้าว.. ทำไมไม่มีป้ายอะไรบอกให้มันชัดเจนวะเนี่ย ซวยอีกตรู หลังจากคุยกับพนักงานขายตั๋วพาสอยู่ครึ่งช.ม.เราก็ได้ตั๋ว และทันทีที่เราออกมา เขาก็ปิดเคาท์เตอร์พักเลย สงสัยเราจะถามเยอะไปหน่อย แหะ ๆ รถไฟไปนาโปลีรอบบ่าย 3 ใช้เวลา 5 ช.ม.กว่าๆ ที่เต็ม จองไม่ได้ หวังว่าจะได้ขึ้นไปเจอที่นั่ง ที่ไหนได้... วันนั้นวันที่ 23 ธ.ค. ผู้คนกลับบ้านกัน เพื่อไปฉลองคริสต์มาสกับครอบครัวในคืนวันที่ 24 ที่ยืนยังหายากเลย

รู้สึกรถจะเลทประมาณเกือบช.ม. จากที่คิดไว้ว่าจะต้องยืน 5 ช.ม.กว่า ก็เลยได้ยืนตลอดทาง 6 ช.ม.กว่า กว่าจะถึงนาโปลี เมื่อยตุ้มชะมัด ถึงนาโปลีแล้วยังต้องไปต่ออีกนะ แต่ต้องเดินทางด้วยรถไฟเอกชน หาสถานีก็ไม่เจอ ถามตำรวจ ตำรวจก็พูดอังกฤษไม่ได้อีก มั่วเอาละกันวะ มาถึงช่องซื้อตั๋ว ซื้อปั้บ คนขายบอกวิ่งเลย ไอ้หนู รถจะมาแล้ว ไม่งั้นต้องรออีกนาน นั่น...วิ่งซะลิ้นห้อย เป้สัมภาระก็ใช่จะน้อย

ถึงที่หมาย Sorrento สี่ทุ่มครึ่งครับท่าน
จะเข้าที่พักที่จองไว้ ก็ลังเลๆ เพราะอ่านจากรีวิวในอินเตอร์เนท หลายคนคอมเม้นท์ว่าเคยโดนหักหลัง จองมา แล้วมาถึงจริงๆเต็ม แต่ดันรับปากไว้แล้ว จะแต่กบฏซะ เลยเดินหาที่พักก่อน หนึ่งช.ม.ผ่านไป ก็ยังไม่เจอที่พักที่สมราคา เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ไปที่จองไว้นั่นล่ะ ที่ไหนได้ พอไปถึง ......ปิดครับ...... ซวยละตรู ไหนว่าเปิดถึงเที่ยงคืนไง นึกในใจ "อารายวะ อิตาลี หาความแน่นอนอะไรได้มั่งเนี่ย" แต่ก่อนมาถึงที่นี่ เราผ่านโรงแรมนึงมา เห็นชื่อ ลินดา แหม.. ชื่อก็รันจวนใจจริงๆ ยังกะม่านรูด หรือโรงแรมจิ้งหรีด แต่สถานการณ์อย่างงี้ 5 ทุ่มครึ่ง ไม่ไหวแล้วครับท่าน ตัดใจเดินเข้าลินดา บ้ะ...ดีกว่าที่คิด ห้องสะอาด ห้องน้ำใช้ได้ แต่ลุงเจ้าของบอกว่า มีว่างคืนนี้เท่านั้น เอาก็เอาวะ พรุ่งนี้ค่อยคิดกัน

Everything is possible in Italy
วันรุ่งขึ้น เจอป้า (สงสัยลุงจะอยู่กะดึก) ถามป้าอีกทีว่าคืนนี้มีห้องพักว่างไหม ป้าบอกว่า "ว่าง" พักได้เลย เฮ้ย... อารายวะเนี่ย เมื่อ 8 ช.ม.ก่อน ลุงว่าไม่ว่าง เราก็พยายามสื่อสารด้วยอังกฤษบ้าง มือบ้าง ป้าแกเข้าใจอังกฤษบ้างนิดหน่อย พูดได้บ้าง ก็นะ สรุปว่าป้ายืนยันว่า นอนอีกคืนได้ งั้นก็ไม่ต้องขนของออกไปหาที่พักใหม่แล้ว ดีเลย ผมหันไปบอกน้องที่มาด้วยกัน "เห็นมะ บอกแล้ว อะไรก็เกิดขึ้นได้ ในอิตาลี"

ถนนสีส้ม
ตามถนนมีต้นส้มอยู่มากมาย โอ้โห... ออกลูกกันดกทั้งนั้น ทางใต้ของอิตาลีเนี่ย ดงส้มเลยจริงๆ ไม่รู้ว่าเด็ดกินได้ไหม ไม่เห็นมีใครเก็บเลย เห็นแต่ปล่อยให้ร่วงตามพื้น แล้วทำไมคนต้องไปซื้อตามร้านฟระ ร้านโน้น ก็ขาย ร้านนี้ ก็ขาย ทำไมไม่เด็ดเอาตามถนน พวกเราก็ไม่กล้า เพราะคนพื้นที่ยังไม่ทำ แสดงว่า "ไม่ปกติ" หรือตำรวจจะจับ ...คิดไปโน่น... ช่างมันเถอะ ไม่เก็บดีกว่า เดี๋ยวเราจะไปปอมเปยีกันแล้ว กะว่าจะกลับมาสักบ่ายสอง เดินที่โ่น่น คงซัก 2-3 ช.ม. บางทีอาจจะทันเรือไปเกาะคาปรีก็ได้